Już sama myśl o Wiedniu przywołuje mnóstwo obrazów: wspaniałe cesarskie pałace, kawiarnie pełne przepysznych ciastek i barokowych luster, młodzi chórzyści o anielskich głosach, arcydzieła secesji oraz białe lipicany, dumnie prezentujące się w Hiszpańskiej Szkole Jazdy.
Dodajmy do tego przenikającą wszystko muzykę oraz potężny, majestatyczny Dunaj (Donau), który mimo że płynie przez 2850 km od Schwarzwaldu do Morza Czarnego, swą wieczną sławę zawdzięcza przede wszystkim Wiedniowi, a dzięki walcowi Straussa na zawsze pozostanie "modrym".
Stopniowo Wiedeń pozbył się opinii miasta będącego miejscem spotkań dystyngowanych starszych pań. Pozostał jeszcze obraz statecznego Wiednia, pełnego historycznych zabytków, ale nie wolno zapomnieć, że jest to także centrum rozrywki, gdzie można (jeśli ma się na to ochotę) bawić się przez całą noc. Muzyka, nocne życie, oszałamiająca architektura i kilka najlepszych muzeów Europy wszystko to składa się na wizerunek miasta w pełni zasługującego na systematyczne, niespieszne zwiedzanie.
Początki Wiednia sięgają rzymskiego obozu wojskowego z I w. n.e. (Vindobona), który zajmował miejsce dzisiejszego Innere Stadt (miasto wewnętrzne), obecnie stanowiącego I dzielnicę miasta. Wokół obozu rozwinęła się cywilna osada, która rozkwitła w III i IV w., kiedy to cesarz rzymski Probus założył na wzgórzach Wienerwaldu (Lasek Wiedeński) pierwsze winnice.
Po odejściu Rzymian w V w. wzmianki o Wenii pojawiły się w annałach arcybiskupstwa Salzburga, ok. 881 r. Osada stała się ważnym punktem na drodze armii biorących udział w wyprawach krzyżowych. Rozkwitła natomiast jako siedziba Babenbergów, potomków szlacheckiej rodziny z Bawarii, którzy w 1221 r. nadali jej prawa miejskie.
Po Babenbergach nastali Habsburgowie. Choć obecność tej dynastii w Wiedniu datuje się od XIII w., pierwszym Habsburgiem, który osiadł w mieście na stałe, był Ferdynand I. W 1533 r. przeniósł tutaj swój dwór. Dzięki kochającym muzykę Habsburgom Wiedeń stał się muzyczną stolicą Europy, zwłaszcza w XVIII i XIX w.
Prawdziwy rozwój Wiednia wiąże się jednak z epoką monarchii austro-węgierskiej, utworzonej w 1867 r. W 1873 r. stolica cesarstwa gościła Wystawę Światową. Pod koniec I wojny światowej powstała Republika Austrii, a w 1919 r. przyznano bierne prawo wyborcze wszystkim dorosłym obywatelom. Absolutną większość w parlamencie zyskała socjaldemokracja (SPÖ), co pozwoliło jej na dokonanie wielu istotnych zmian w polityce prospołecznej, obejmujących głównie komunalne budownictwo mieszkaniowe i opiekę zdrowotną. Najlepszym tego przykładem jest Karl-Marx-Hof, kompleks mieszkaniowy powstały w okresie tzw. Czerwonego Wiednia. Początkowo w budynku znajdowało się 1325 mieszkań i ciągnął się na długości jednego kilometra wzdłuż Heiligenstädter Strasse. W 1934 r., po przegranej socjalistów w wojnie domowej, rozwiązano radę miasta i zahamowano wszelkie postępowe poczynania radnych miejskich. Demokracja powróciła do Wiednia dopiero po II wojnie światowej.
|